میم پرور- روستای گردشگری «اسفجیر» از روستاهای بخش خبوشان است که در 25 کیلومتری شمال غرب فاروج و  روی دو تپه سر سبز بنا شده است و رودخانه ای پر خروش از میان آن می گذرد.تپه ای که در جنوب غرب روستا قرار دارد به دربند معروف است که به واسطه چشمه آب معدنی  خود همواره گردشگران بی شماری را به خود جذب می کند.وجه تسمیه نام روستای کوهستانی«اسفجیر» به این صورت است که در گذشته به آن «اسب چر» یعنی محل چرای اسبان می گفتند زیرا این روستا محل عبور اقوام مهاجم بود که از این رو یکی از مناطق مهم و قابل توجه برای حاکمان محسوب می شد.بر اساس سرشماری سال 90 جمعیت روستا 817 نفر و 247 خانوار  است.این منطقه دارای آب و هوایی معتدل  و شغل اکثر مردم روستا کشاورزی و دامداری است. پس از گذشتن از روستا و با حدود یک ساعت پیاده روی در کنار رودخانه به میان دره ای با دیواره های بسیار بلند «دره قزل زو» می رسیم که با ادامه مسیر محوطه زیبای آبشار اسفجیر را مشاهده می کنیم، دیواره هایی که ارتفاع آن ها 200 متر است.

در روستای «اسفجیر» گردشگران در تمام فصول سال به خصوص زمستان، از پیست زیبای حقیه و تیوب سواری بهره مند می شوند. زبان مردم اسفجیر ترکی خراسانی است.روی تپه ای در شمال شرق روستا، مقبره ای وجود دارد. این بنا در سال 88 در اثر بارندگی، تخریب، ولی بعد از آن به کمک اهالی روستا و یکی از خیران بازسازی شد و در مرکز روستا نیز «مسجد جامع» اسفجیر از دیرباز محل اجتماع ساکنان در مراسم مذهبی و عزاداری ها بوده است.به گفته روستاییان، قدمت روستای اسفجیر به حدود 500 و یا 700 سال می رسد و صحت این امر با توجه به تخمین عمر درخت چناری که از دیرباز در حیاط مسجد جامع قد علم کرده است، دور از انتظار نیست.اهالی روستای اسفجیر به رسم گذشته در روز عروسی اسبی را با شال قرمز و سایر تزئینات مزین می کنند و روبند قرمزی نیز به منظور پوشش روی سر عروس می اندازند و عروس را بر اسب سوار می کنند و داماد از بالای سرعروس، انار و سیب و تکه های قند پرتاب می کند که به «مراسم نار اندازی» معروف است و جوان ها در این مراسم، تلاش می کنند تا انار پرتاب شده را به نیت برآورده شدن آرزوهایشان بگیرند.زنان اقوام نزدیک عروس و داماد به همراه گروه موسیقی سنتی که به «عاشق» معروف است در حیاط منزل پدر عروس جشن حنابندان را که در واقع مراسم خداحافظی عروس از خانه پدری است برگزار می کنند و ترانه های شاد محلی می خوانند و در اصطلاح دست های عروس و داماد را حنا می بندند.در چند سال اخیر، مردم روستا کشت زعفران را نیز آغاز کرده اند و این طلای سرخ به اقتصاد آنان کمک شایانی می کند و وجود گیاهان دارویی همچون گلهای بابونه در دامنه کوه های اسفجیر، آنخ کوهی(کاکوتی) و... فضای این منطقه را عطرآگین کرده است.